เดียวดายกลางสายลม

บางครั้ง การปรับตัวเองเพื่อที่จะได้มีชีวิตอยู่ต่อไป .... 

ค่อนข้างยากสำหรับเรา  เพราะตัวเองไม่เคยเข้าใจอะไรลึกซึ้งมากกว่า การจริงใจให้แก่กันและกัน

ไม่ว่าอะไรที่เข้ามาในชีวิต 

....ความรักต่อครอบครัว คนรัก เพื่อน และ งานที่ทำ จึงทุ่มใจให้เกินร้อย

ไม่เคยเผี่อใจเลยสักน้อย 

ลองคิดอีกครั้ง  .....ตัวเองช่างโง่สิ้นดี ที่คิดแบบนั้น

แต่เมื่อคิดซ้ำอีกครั้ง  ออกจะใจหายที่ตัวเองถึงได้มีความคิดที่เปลี่ยนไปจากคนที่เคยมีแต่ความคิดด้านดีให้แก่ตนเอง และผู้คนรอบข้าง

นี่.......คือตัวเราน่ะ  ทำไมถึงมองโลกในด้านมืดมนขนาดนั้น

ทำไม